Odkrycie pominietego przez analitykow zdjecia z Marsa, zderzone z mitologiczna opowiescia, uzupelnily sie, naruszajac status quo przyjetych wyobrazen o historii swiata.
Opowiedziana w mitologii katastrofa wydarzyla sie miliony lat temu. W krotkiej publikacji nie ma miejsca na szczegoly i przytoczenie zmudnych badan wielu astronomow. Sprowadzaja sie do tego, z niegdys w naszym ukladzie slonecznym krazyla miedzy Marsem a Jowiszem dziesiata planeta. Nazwano ja Faetonem na czesc mitologicznego syna Heliosa. Pozostalosciami po niej jest pas asteroidow, w tym potezne, kilkusetkilometrowe "okruchy", jak Astrac, Ceres, Pallas, Juno i Westa.
Co zniszczylo Faetona, nie wiemy. Byc moze to, co stalo sie przyczyna wyginiecia 65 mln lat temu dinozaurow na Ziemi, czyli uderzenie planetoidy. Paleoastronautycy zakladaja, ze na Faetonie rozwijala sie wysoko zaawansowana cywilizacja. O ile tak, to musiala przewidziec prawdopodobienstwo katastrofy. Przygotowujac sie do niej, musiala przedsiewziac jakies kroki. Najbardziej oczywistym wydaje sie przetransportowanie choc czesci mieszkancow do kolonii na Marsie i na Ziemi (Atlantyda). Zadna jednak cywilizacja nie trzyma tak wielkiej ilosci statkow kosmicznych (porownujac do dzisiejszych czasow - samolotow), ktora umozliwialaby wyekspediowanie wszystkich mieszkancow. Z pewnoscia liczono na to, ze do katastrofy jednak nie dojdzie, w podroz wyslano wiec tylko wybranych.
Oczekiwania okazaly sie zludne. Uderzenie bylo tak potezne, ze Faeton pekl, a nastepnie rozerwal sie niemal na strzepy. Zginela planeta, ale skutki kataklizmu odbily sie na pozostalych, na ktore zaczely spadac, niczym bomby deszcz plonacych meteorytow. Najbardziej ucierpial najblizszy Faetona Mars, na ktorym bombardowanie kosmicznymi pociskami naruszylo biosfere. Planeta i zycie na niej zaczely obumierac. Na Ziemie zdolano przesiedlic tylko niewielka czesc populacji.
Umieranie Marsa trwalo jakis czas. Byc moze wlasnie wowczas pozostali na planecie mieszkancy postanowili wzniesc pomniki obecnosci na nim rozumu.